Eén zonnestraaltje eind februari en de start van het klassiekerseizoen was genoeg. Mijn vriend Johan en ik raakten helemaal enthousiast, namen een vrijdag vrij en planden een kort uitstapje naar Vlaanderen. Het doel: zoveel mogelijk van die beroemde Vlaamse beklimmingen rijden als we in twee dagen konden proppen, en zaterdagavond weer thuis zijn.
Tijdens de rit naar België regende het de hele weg pijpenstelen. We vroegen ons af waarom we zo enthousiast waren geworden om begin maart in Vlaanderen te gaan fietsen. Maar toen we Oudenaarde binnenreden, klaarde de lucht op, en tegen de tijd dat we onze fietsen klaar hadden, hadden we een stukje droog weer.
Dag één: De Ronde van Vlaanderen – Blauwe rit
We reden over het fietspad langs de Schelde, een vlakke en makkelijke warming-up richting Kluisbergen. Toen sloegen we linksaf en kwamen we bij de Oude Kwaremont, onze eerste echte kasseibeklimming van de trip.
Het was hier en daar wat hobbelig, maar goed te doen zodra we het dorpje Kwaremont voorbij waren. De voorbereidingen voor de Vlaanderenklassiekers waren in volle gang, dus moesten we om bouwplaatsen en afzettingen heen slalommen. Een mooie herinnering dat we op heilige grond fietsten.


Na een kort bezoekje aan de iconische Ronde van Vlaanderen-straat pakten we de Paterberg aan. Korter dan de Kwaremont, maar merkbaar steiler. Daarna kwam de Koppenberg.
We wisten dat de kans groot was dat we zouden moeten lopen, gezien de regen van de afgelopen uren. In het beboste deel van de beklimming veranderden de natte kasseien in een gladde ondergrond. Onze achterwielen begonnen weg te glijden en we hadden geen andere keuze dan uit te klikken en te lopen. We moesten ruim honderd meter lopen voordat de beklimming wat vlakker werd en we konden proberen weer op onze fietsen te stappen. Die wandeling maakte mijn schoenplaatjes kapot, en daar zou ik de rest van de trip de prijs voor betalen.


De route liep verder via de Mariaborrestraat (die momenteel wordt gerenoveerd, dus moesten we op sommige stukken off-road rijden) en naar de Taaienberg, bekend als Tom Boonens favoriete beklimming om een aanval in te zetten. Daarna de Muziekberg (wat een naam!), gevolgd door een snelle afdaling van de Kanarieberg (nog zo’n iconische naam), een beklimming die we voor de volgende dag hadden bewaard.
Ronse en verder
Van daaruit reden we Ronse binnen voor de Oude Kruisberg. Dit is een beklimming die je makkelijk onderschat. Hij begint in het stadscentrum en je denkt: „Is dit het nou?“ Dan kom je op de kasseien en heb je meteen spijt van die gedachte.
We staken de Hotondberg over en doken even Wallonië in voor een rit door het platteland, voordat we de achterkant van de Kruisberg bereikten. Tijdens de klim begon het weer te regenen en was onze periode van mooi weer voorbij.
Tijdens de afdaling zagen we fietsenwinkel “Jowan” en gingen we naar binnen om te kijken of ze de versnellingsbak van Johan konden repareren. Terwijl we wat rondkeken in de winkel, repareerden ze de fiets ter plekke, helemaal gratis. Dat is het soort service waardoor je van deze streek gaat houden.
Het laatste stuk terug naar Oudenaarde was nat en winderig, maar een stevige rugwind duwde ons snel naar huis. Het was verleidelijk om een kortere weg langs het kanaal te nemen, maar we hielden ons aan de route en reden de hele rit af.
De beloning? Ons hotel had een speciale fietsenstalling, wat op dat moment als pure luxe voelde. We hebben gedoucht, een geweldig Italiaans restaurant in de buurt gevonden en de dag afgesloten met een grote pizza en een koud lokaal biertje.
Wil je de Flanders Blue-rit zelf rijden? Bekijk dan de route



Dag twee: onze eigen Hel van Vlaanderen
We stonden vroeg op, wetende dat we tegen de middag op weg naar huis moesten zijn. We hadden een rit van 90 km gepland, een variant op de ‘Hel van Vlaanderen’-route, die ons naar het oosten voerde door de Zwalmstreek richting Geraardsbergen.
De oostkant van Oudenaarde heeft een heel ander karakter. Meer bochten, constant op en neer, en soms behoorlijk verwarrend. Je komt er minder bekende beklimmingen tegen, zoals de Leberg, de Pottenberg en de Rekelberg. Na de eerste 30 kilometer voelde het al alsof we minstens 2 uur hadden gefietst.


Elke beklimming werd gevolgd door een snelle afdaling over smalle landweggetjes door kleine gehuchten. Op elk kasseigedeelte voelde ik mijn versleten schoenplaatjes het begeven. Mijn schoen schoot om de paar minuten uit het pedaal. Niet ideaal als je kracht moet zetten op ruwe stenen.
De Haaghoek en de Muur
De route voerde ons de Haaghoek af, een van de weinige kassei-afdalingen in dit deel van de regio, met halverwege een kort stukje omhoog dat je dwingt om snelheid te houden of tot stilstand te komen – wat makkelijker gezegd dan gedaan is met een half kapotte schoenplaat. Ik was bezig met een hectische evenwichtsoefening: hard genoeg trappen om mijn vaart te behouden, terwijl ik ervoor moest zorgen dat mijn linkerschoen niet uit het pedaal schoot.

De truc bij het rijden op kasseien is om je greep op het stuur wat losser te maken en de remmen niet te gebruiken. Je moet de fiets zijn eigen lijn laten vinden. Het voelde een beetje alsof je in een achtbaan zat, wat een extra dimensie aan de rit geeft die je op glad asfalt niet ervaart.
Halverwege de rit kwamen we Geraardsbergen binnen. We waren van plan om koffie te halen voordat we de beroemde Muur zouden aanpakken, maar de meeste cafés waren nog gesloten. Dus begonnen we aan de beklimming zonder onze koffie.
De Muur verraste ons. Hij voelt korter aan dan hij er op tv uitziet, deels omdat de beklimming midden in het centrum begint, lang voordat je doorhebt dat je er al op zit. Het stijgingspercentage wordt geleidelijk steiler terwijl je tussen de huizen door fietst.



Er is een kort stuk bij het verlaten van de stad, voordat je het bosrijke gebied inrijdt, waar de beklimming wat afvlakt. Zodra je een scherpe bocht naar rechts neemt, begint het steilste en meest gladde deel van de beklimming. We konden de hele beklimming fietsen, maar het is niet ongebruikelijk dat wielrenners het steilste stuk moeten lopen. Het is geen schande om de Muur te lopen. Zelfs tijdens de profwedstrijden moeten sommige wielrenners lopen.
Zodra je een scherpe bocht naar links maakt, zie je het restaurant; het zwaarste stuk zit erop en je kunt je al richten op de laatste bocht richting de iconische Kapel op de top. Iedereen die Vlaanderen op tv heeft gezien, herkent die meteen.
Kanarieberg opnieuw
Vanuit Geraardsbergen sloeg de route weer af naar het westen, richting Ronse, langs een paar minder bekende beklimmingen voordat we de Kanarieberg bereikten. De dag ervoor waren we aan deze kant afgedaald en hadden we al tegen elkaar gezegd dat dit een zware beklimming zou worden.
De beklimming heeft een goed wegdek, maar met een gemiddeld stijgingspercentage van 8,5% is het een behoorlijke uitdaging. In het begin kun je nog wat snelheid maken dankzij de kleine afdaling, maar daarna kom je al snel bij het stuk met meer dan 10%. Daarna gaat de beklimming nog een tijdje door tot je bij de T-splitsing in het Muziekbos komt.
Op papier leek het een rechte lijn terug naar Oudenaarde. In werkelijkheid moesten we nog wat kasseistroken en beklimmingen rijden die we niet hadden verwacht. De Ladeuze is een serieuze uitdaging als je Oudenaarde al in de verte ziet liggen en de geur van koffie en lunch al ruikt.
Na de rit: Vlaamse stoofpot en het Ronde-museum
Na een korte stop bij het hotel gingen we naar een van de vele restaurants op het marktplein van Oudenaarde. Ik had al sinds zo’n kilometer 50 zin in stoofvlees met friet. Een absolute aanrader als je in België bent en geen vegetariër of veganist bent.
We sloten de trip af met een bezoek aan het Ronde van Vlaanderen Centrum (een wielercentrum en museum gewijd aan de iconische “Ronde van Vlaanderen”). Een passend einde van twee dagen fietsen over dezelfde wegen waar de profs elk voorjaar racen.



Is een tweedaagse trip naar Vlaanderen de moeite waard?
Absoluut. In twee dagen hebben we twee heel verschillende ritten gereden en een lange lijst met beklimmingen, kasseien en nieuwe plekjes ontdekt. Je hebt geen hele week nodig om een geweldige ervaring in Vlaanderen te beleven.
Een paar dingen die we hebben geleerd:
- Controleer je schoenplaatjes voordat je vertrekt. En neem misschien reserveplaatjes mee. Lopen op kasseien maakt ze snel kapot.
- Kies een hotel met fietsenstalling. Na een natte dag in de Vlaamse Ardennen maakt een speciale fietsenruimte echt een verschil.
- Neem een extra paar fietsschoenen mee of iets om ze snel te drogen (een haardroger in het hotel doet soms wonderen...)
- Laat je niet misleiden door de afstand. Het voortdurende op en neer kost veel energie. Plan je rit voorzichtig, vooral bij koudere temperaturen.
We verlieten Vlaanderen met een hernieuwd respect voor de kasseien, de beklimmingen en de streek zelf. En we zijn alweer bezig met het plannen van de volgende trip, het liefst als de zon schijnt en de heggen groen zijn.
Zin om je eigen trip te plannen? Bekijk dan onze Vlaanderen-gids
De routes die we hebben gereden: